Klik nogmaals op de knop om de filters te resetten Sluiten

Bronzen hazewindhondje

Het slanke lichaam, de smalle snuit, de lange poten en oren karakteriseren deze hond als jachthond. Sommige onderzoekers spreken van een hazewindhond. Het dier is op natuurlijkgetrouwe wijze uitgebeeld, waarbij zorgvuldig is gelet op de weergave van de spieren. De staart is lang, ten dele onder het lichaam verstopt, ten dele zichtbaar waar hij over de achterpoten gekruld ligt. Met behulp van korte ingekraste lijntjes heeft de kunstenaar aangegeven dat de hond kortharig is. Hij heeft geen ruige vacht.

Uit de antieke literatuur weten we dat in Galli een jachthondensoort werd gefokt die in Griekenland en Rome zeer gewild was. Flavius Arrianus, Romeins staatsman en auteur, beschrijft deze soort in zijn werk getiteld Kynegetika en noemt hem vertragus, een woord dat volgens hem is afgeleid van het Keltische woord voor snelheid. Arrianus bezat zelf zo’n Keltische hazewindhond, die onovertroffen was in de hazenjacht. Op grond van de beschrijving die Arrianus van deze hond geeft, zou het afgebeelde exemplaar heel goed een vertragus kunnen zijn.

Bronzen beeldjes van hazewindachtige jachthonden zijn zeldzaam. Er zijn slechts enkele exemplaren bekend. En exemplaar dat zeer grote gelijkenis vertoont met het hier afgebeelde, is teruggevonden te Lydney Park in Gloucestershire, Engeland. Van dit exemplaar beweren Britse geleerden uiteraard dat het een Brits ras, de Ierse wolfshond, betreft. Wij houden het wat het Nederlandse exemplaar betreft op een Keltische hazewindhond. Onze vertragus is gevonden tijdens de opgravingen op het landgoed Arentsburg in Voorburg, uitgevoerd in de jaren 1827-1834 onder leiding van C.J.C. Reuvens. Over de datering van het stuk en over de functie valt helaas niets te zeggen.

Nederland in de Romeinse tijd | Relevante voorwerpen

Bezoek ons: